اولين گام در راه اصلاح جامعه

هميشه در امتداد تاريخ چنين بوده است كه انسان‌ها عملكرد خويش را اصلاح و خيرخواهي قلمداد كرده‌اند؛ حتي ستمگري چون فروعون، كار خويش را اصلاح و «دين» مي‌خواند و عملكرد پيامبر خدا موسي(ع) را فساد مي‌داند: «فرعون گفت: مرا بگذاريد تا موسى را بكشم و او پروردگارش را [براى نجات خود] بخواند، چون من مي‌ترسم دين شما را تغيير دهد، يا در اين سرزمين فساد و تباهى به بار آورد» [غافر/26]
همين گونه، هر انسان ديگري نيز اين غريزه كم و بيش در وجودش هست و از روي عملكردها و انديشه‌هايش تصرفات خود را صواب و بر عملكرد و انديشة غير خود انگشت مي‌گذارد و تا سرحد طعنه و ريشخند و دل‌آزاري و در نهايت جنگ و ستيز پيش مي‌رود و باز مي‌گويد: «من جز اصلاح ارادة ندارم» اما يك حقيقت را همه بايد بدانيم و به آن اعتراف كنيم كه، اولين قدم در راه اصلاح، شكار دل‌ها است. كسي كه از شكستن دل‌ها باكي ندارد، نه مي‌تواند مصلح باشد و نه هم از توان اوست كه در اين راه گام بردارد. پرخاش‌گري و ماجراجويي، بي‌خردي، فرهنگ‌ستيزي، علم‌سوزي و حقيقت‌گريزي مي‌باشد. اگر هنرمندي را «قدرت كشف زيبايي‌ها تعريف كنيم» بلند‌ترين گام در راه هنرمندي، پل‌زدن ميان دل‌ها است. بزرگان راست گفته‌اند كه: «دل‌شكستن هنر نيست، دل به‌دست‌آوردن هنر است» اگر ما معيار هنرمندي را استحكام روابط، گسترش نوع دوستي و محبت ـ كه به حق صادق‌ترين معيار است ـ بدانيم، ديده مي‌شود كه اكثر ما از اين هنر بدهكار مي‌باشيم. يك چشم بيناي عيب خويش نداريم، اما با صد ديده به عيب ديگران مي‌نگريم و با هزار زبان بيانش مي‌داريم؛ يك نفر را نمي‌توانيم به صلاح بياوريم، اما از فساد ده‌ها انسان داستان‌ها مي‌نگاريم! لب مي‌گشاييم، دل مي‌شكنيم. مي‌نويسيم، نااميدي پخش مي‌كنيم. به تصوير مي‌كشيم، وحشت مي‌آفرينيم و با پخش برنامه‌يي چون «دهليزها» جنايت را نهادينه مي‌كنيم و صدها دهليز فساد را به روي جوانان خويش مي‌گشاييم. هزار افسوس كه هميشه سوژه‌هاي ما تراژيد، اميدسوز و نفرت‌پرور است!
آيا وقت آن نرسيده است كه همه با يك صدا بگوييم: ديگر بس است بي‌مهري، از هم ‌گريزي و خود ستيزي؟! بياييد از «من» بگذريم «ما» را زمزمه كنيم. فرهنگ تبسم را از نو بكاريم. اخوت و برادري و تعاون را تجربه كنيم. جاي خار گل بكاريم. با مهر بگوييم و با مهر بشنويم و از سر مردانگي و انصاف، سخن ضعيف خود را به پاي منطق قوي و حرف معقول برادران خويش قرباني نماييم و همچون عمر(رض) به آناني كه چشم ما را بر عيب‌هاي‌مان مي‌گشايند، دست دعاي خير و سعادت بالا كنيم!