گفت و گو

دست‌یابی به صلح در کشور، از ورای عمل شفاف و بی‌شایبه‌يی که با واقعیت‌های جامعة افغانی ما منطبق باشد، بعد از ریشه‌يابی و یافتن عوامل اصلی بحران و تنش فعلی امکان پذیر است.
برای دست‌یابی به علل تشدید بحران در کشور ما، علاوه بر مداخلات خارجی که به طور معمول در محراق توجه همگان بوده است، اگر به علل داخلی هم توجه جدی معطوف سازیم، متوجه دو علت عمده و اساسی دیگر می‌شویم که علت‌العلل مشکل و معضل اکنون ما تلقی می‌گردد.
یکم: حضور مستقیم سربازان بیگانه در این سرزمین است؛ سربازانی که هیچ نوع قرابت ایدئولوژیک با مردم کشور ما ندارند و علاوتاً در امور اساسی کشور به طور آشکار مداخله کرده و حتا دست‌شان نیز به خون بی‌گناهان این دیار رنگین و آلوده است.
دومین فکتور، ضعف و فساد اداره در نظام موجود است، که مانع اجرای مصوبات قانونیی گردیده که توسط نماینده‌گان مردم به تصویب رسیده است. عدم اجرای قانون و ترجیح روابط بر ضابطه‌های ضروری در ادارة کشور، دمار از روزگار مردم درآورده و موجب پیدایی حالت گد و ود و بالتبع ناباوری و عدم اعتماد مردم به نظام و چوکی‌نشینانی شده است که گمان می‌رود اکثرشان جز در پی رسیدن به اهداف شخصی و یا هم گروهی خود نیستند!!
مع الاسف، با نگاهی چنین منفی است که باید گفت: تجارب تاریخی نشان داده است که مردم این دیار در هیچ مقطع زمانی و به هیچ وجه من‌الوجوه، از حضور نیروی خارجی در کشور خود خشنود نبوده و استقبال نکرده‌اند و هیچ‌ گاه نیز مداخلة خارجی به حل بحران در سرزمین ما منجر نگردیده؛ بلکه موجب تشدید آن نیز شده است!
لهذا! با توجه به این که بیگانه‌گان اساساً در پی رسیدن به اهداف خاص خود در دنیا سرگردان‌اند؛ اولاً باید هرچه زودتر زمینة خروج این نیروها از کشور ما فراهم آید و این کشورها اگر نیت خیر دارند، در عوض فرستادن نیروی مسلح و جابه‌جایی آن در افغانستان، بکوشند با استفاده از قدرت نظامی و اقتصادی و سیاسی خود، جلو مداخلة سایر کشورها، از جمله کشورهای همسایه را به داخل کشور ما سد نمایند و ثانیاً بدون هیچ گونه پیش‌شرطی، زمینة گفت‌وگوهای مستقیم صلح بین‌الافغانی در تحت حمایت سازمان ملل متحد با احترام و حفظ ارزش‌های دینی و ملی ما، در میان همه فرزندان این مرز و بوم، که دارای خواست و سلیقة خاص خود هستند، روی دست گرفته شود؛ تا ملت واقعاً بتواند در سایة صلح و آرامش، به نظامی که شایستة ‌شأن اوست، دست یافته و با ازسرگیری زنده‌گی شرافتمندانه و سربلندانه، جایگاه درخور خویش در میان سایر ملل آزاد جهان را احراز نماید.
در غیر این صورت، تصور عقده‌مندانه و یا منعفعت‌جویانة کسانی که راه‌حل مشکل فعلی افغانستان را گسترده‌گی دامن جنگ و وحشت در زیر سایة بیگانه‌گان در این پهنة آتش‌گرفته می‌بینند، راه به جایی نمی‌برد و جز به گسترش دامن این آتش پر کین و انتقام هرگز نمی‌افزاید! آتشی که اگر خاموش نشود، خودی و بیگانه را یک‌جا در کام خود خواهد کشید!